Met nog een week of drie te gaan nadert de grote klimaatmars van 12 september met rappe schreden. We weten allemaal wat zo’n klimaatmars behelst: een hoop organisaties en groepen, blokken die zich aanmelden en aankondigen te komen. We zijn het lang niet altijd allemaal met elkaar eens en tot op zekere hoogte accepteren we dat.
Willen we andere, zelfs radicalere dingen doen? Dan doen we dat met onze eigen groep of organisatie. Het gaat bij de klimaatmars om massa. Het gaat erom die rode lijn te trekken die de klimaaturgentie weergeeft met hittegolven waar veel mensen dood aan gaan, bosbranden waar veel dieren de dupe van zijn. Natuur die naar de knoppen gaat. Uitdroging en tegelijk overstroming. Wie het nog niet was opgevallen omdat het een ver van je bed show was, zou intussen toch zelf iets gevoeld moeten hebben van de noodzaak op te staan en in actie te komen. Vergeet niet: wij zijn zelf ook dieren!
Er moeten dringend dingen gebeuren, snelle veranderingen, fundamentele aanpassingen. Een radicale wereldwijde reddingsoperatie die branden niet blust maar voorkomt. Geen energietransitie maar energie verbruik minderen, drastisch. Anders blijft het dweilen met de kraan open. Maar hoe komen van we van hier naar daar? Wat staat ons te doen om business as usual een spaak in het wiel te steken? Wegen blokkeren met onze lichamen: gedaan. Instanties en bedrijven bezetten: check. Blokkeren van bouwplaatsen, treinsporen, mijnen, bezetten van bossen: ook gedaan. Sabotage: check dubbelcheck. Maar al die acties gaan niet zonder slag of stoot: altijd sturen staat en kapitaal hun lange blauwe arm op ons af. Dat is overal ter wereld zo. Met knuppels, waterkanon, traangas, pepperspray en zelfs vuurwapens. Of met wat ze beschaafd noemen: pijnprikkels. Met arrestatie, registratie, intimidatie, straffen, gevangenissen. Met controle, leugens, en met…
Stroop om de mond.
Naar goed Nederlands gebruik heeft de politie hier twee gezichten. Het poldergezicht en het repressiegezicht. Er zijn de zogenaamd bezorgde wijkagenten die een zogenaamd vriendelijk praatje komen maken, liefst bij je aan de deur, onverwacht. Er zijn de ‘vredeseenheden’ bij demonstraties die graag afspraken maken over hoe het vreedzaam en geweldloos kan verlopen. Maar dan vooral van onze kant, niet van hun kant. Er is de copaganda van de oprechte agent, de roze agent of de groene agent. En nu is er ook: het politieblok op de klimaatmars.
Dat er in het politie apparaat lieden zitten die zoiets bedenken, zoals er bij bedrijven lieden zitten die wel iets te greenwashen weten te bedenken, tot TATA Steel aan toe met hun groene staal, dat behoeft geen verbazing te wekken. Inpakken die protesterende demonstranten en als dat niet lukt: aanpakken. Dat is het devies. Imago oppoetsen om in de media te kunnen doen alsof er geen polsen met bokkepootjes worden gebroken. Ja, maskers opzetten, de wouten zijn er goed in. En als het vriendelijke masker niet werkt, dan zetten ze bivakmutsen op, helmen, of dragen morfs op in elk geval hun mond en neus te bedekken. We zien dat laatste vooral bij romeo’s die met veel geweld mensen uit demonstraties plukken, gedekt door met de lange lat meppende ME. Het hoort allemaal tot het arsenaal van: De Politie.
Ik wil deze gewelddadige vertegenwoordigers van staats- en kapitaalmacht die de status quo van klimaatdestructie in dit tempo willen volhouden niet op de klimaatmars zien. Het is al erg genoeg dat ze om ons heen zullen zijn, in functie, oplettend of er niet iemand iets ‘verkeerd’ zegt, klaar om blokken die ze niet aanstaan te kettelen en af te voeren. Het is nog erger dat ze mogen doen alsof ze deel zijn van een beweging die deze aardkloot wil redden van gas, kolen, olie en mest. Wil een individuele smeris op persoonlijke titel met zijn uniform uit meelopen? Niemand die hem tegenhouden zal. Maar klimaatmars organisatoren: cancel dit blok. Dit is geen diversiteit: dit voorkomt diversiteit omdat er nogal wat mensen mee willen lopen die het geweldsmonopolie van de blauwe klauwen namens Shell of ING aan den lijve hebben ondervonden. Velen van hen dreigen zich uit de mars terug te trekken. Wat over dreigt te blijven is dan een slap aftreksel van voorzichtige wandelaars die geen onvertogen woord zullen vuilmaken aan de grootste misdaad van onze tijd: de collectieve vernietiging, een ecocide die zijn weerga niet kent, beschermd door zij die de wapens mogen hanteren, meelopend in ons midden.
Wie houdt ze tegen? De organisatoren? Dat zou ik maar doen, als ik hen was. Anders wordt dit een brave witte gekoloniseerde mars en dat is onacceptabel. Dat is geen klimaatmars. Het gaat niet om ons achtertuintje, het gaat om de hele wereld.
Als initiatiefnemer van een van de andere, reeds eerder aangemelde blokken, namelijk het radicale zangblok van PAP, voel ik me letterlijk voor het eh.. blok gezet. Maar ik neem het niet, ik pik het niet. Laten de organisatoren het politieblok wel meelopen dan heb ik daarom alvast een suggestie. Geheel in de traditie van politiegebruik zullen we hun blok omsingelen met onze stemmen, spandoeken en borden. Laten we hen onzichtbaar en onhoorbaar maken. Kettelen kunnen wij ook! Want het is wel genoeg geweest met dit soort fratsen in grote demonstraties. Ik herinner me die klimaatmars waar een Palestijnse spreekster de mond werd gesnoerd. Nu loopt er politie mee. Hoe groot moeten je oogkleppen zijn als je erin slaagt om elke keer weer zulke draken van foute keuzes te maken?
Bij de vrijheid om de planeet als een al bijna uitgedroogde sinaasappel nog verder uit te persen hebben bazen en politici hun gewapende dienders nodig om het uit te voeren. Anders lopen wij, een veelheid aan activisten met de meest uiteenlopende actiemethoden, veel te veel in de weg. En laat dat nu nodig zijn: dat we heel erg in de weg lopen, zitten en meer. En dus wil ik geen politie naast me zien lopen in de mars.
Alle politie de demo uit! Basta.
Dus: wat gaat het worden? Een klimaatmars die met bewustzijn voor alle moord en vernietiging reeds aangericht in het globale zuiden, met dank aan smerissen aldaar, collega’s van de smerissen alhier, de straat op gaat en klimaatrechtvaardigheid eist? Ik hoop het. Wat in elk geval maar beter niet gebeurt is dat al die stemmen die radicale verandering teweeg willen brengen van deelname moeten gaan afzien omdat ze zich niet veilig voelen om zich uit te spreken en te laten zien. Omdat mensen anders moeten uitkijken of degene naast hen niet een van die agenten is die jou of een van je kameraden nog niet zo lang geleden dubbelgevouwen in een arrestantenbus heeft gepropt.
Laat je horen en zien en vertel het de organisatie van de klimaatmars, bijvoorbeeld door ze te mailen op communicatie@klimaatmars.nl of door reacties op hun socials.
Stop de greenwashing van de geweldsmonopolisten met bloed aan hun handen!
Joke Kaviaar, 22 augustus 2026
